Column

Farid Le Fou is minder gek dan zijn vrijlaters

Een column door Evert Hardeman

Op 17 augustus werd het land opgeschrikt door een groot gijzelingsdrama. De ‘Fransman’ Farid Bamouhammad zette heel het centrum van Brussel op stelten toen hij boven een café in de Magdalenastraat, gewapend met een handgranaat en een pistool, dertig uur lang zijn schoonmoeder en schoonzus gijzelde.

De man, die bij de Brusselse politie beter bekend is als Farid Le Fou, had al een indrukwekkend strafblad. Bij een overval op een bank in Sint-Jans-Molenbeek schoot hij ooit twee mensen neer. In 1994 schoot hij op gruwelijke wijze een man dood in Schaarbeek. Hij was ook al eens ontsnapt uit een Waalse gevangenis. Voor deze feiten werd hij in 1997 veroordeeld tot dertien jaar cel. Maar in 1999 was hij alweer op vrije voeten, nadat hij voorwaardelijk werd vrijgelaten. Niet lang na zijn vrijlating gijzelde hij het dochtertje, de zuster en de ouders van zijn ex-vriendin in een Quickrestaurant in Drogenbos. Ook toen maakte hij gebruik van een handgranaat en een vuurwapen. In 2002 werd de heer Bamouhammad voor deze feiten tot nog eens vier jaar cel veroordeeld.

Penitentiair verlof

Na een dergelijke waslijst van veroordelingen en recidive zou je denken dat deze extreem gewelddadige gangster zijn straffen tot het allerlaatste moment (en dus minstens tot 2013) zou moeten uitzitten. Maar in 2005 vond één of ander genie bij Justitie dat zelfs zo’n gevaarlijke crimineel in aanmerking moest komen voor penitentiair verlof. De gevangenisdirectie zag er alvast geen graten in dat de man zonder enige politiebegeleiding de gevangenis zou verlaten om zijn dochter te bezoeken. Met het inmiddels gekende gevolg dat hij zich bewapende en zijn schoonfamilie opnieuw gedurende anderhalve dag kon terroriseren.

De meest waanzinnige reactie hoorden we nadien uit de mond van de Directeur-generaal van het gevangeniswezen, John Vanacker, die zonder verpinken stelde dat zijn dienst “geen enkele aanwijzing van enig risico had” en “dat hij niet in een glazen bol had kunnen kijken.”

Belgische Justitie faalt

Als een man zonder crimineel verleden door het lint gaat na een echtscheiding of een verbroken relatie, en als het daarbij tot een uitbarsting van geweld komt, dan is dat niet de schuld van de overheid, van Justitie of van de wetgeving. Zo’n individuele geweldexplosies zijn niet te voorspellen en niet te voorkomen. Maar dit is een ander geval. Deze gijzeling had nooit mogen gebeuren. Iedereen met ook maar een greintje gezond verstand had kunnen voorspellen dat een geweldenaar als Farid Le Fou opnieuw zou toeslaan. In een normaal land zou Farid Le Fou nog altijd in de cel zitten na zijn eerste veroordeling in 1997. Wie is verantwoordelijk voor zijn vervroegde vrijlating? En wie is verantwoordelijk voor het toekennen van penitentiair verlof aan zo’n individu? De zaak is exemplarisch voor het falen van de Belgische Justitie en het door de paarse regering gesteunde wanbeleid van PS-minister Onkelinx.



Categorie: