Column

Afscheid van Theo Carrière

Het is met droefheid, maar tegelijk ook met grote dankbaarheid dat we vandaag afscheid mogen nemen van onze goede vriend Theo. Dankbaarheid om zijn niet aflatende inzet voor Vlaanderen, vele decennia lang. En we mogen dit echt wel letterlijk nemen, want hij bleef de handen uit de mouwen steken. Vroeger als militant van de Volksunie, later als overtuigd militant van het Vlaams Belang. Tot op heel hoge leeftijd. In die mate zelfs dat we de pamfletjes die hij als negentigjarige ging bussen heel discreet moesten bezorgen, want het was beter dat zijn bezorgde echtgenote het niet zag. Theo wou geen afdelingsvergadering missen, ook al kon hij niet alles meer horen. Hij was tot in zijn laatste levensjaar op elke activiteit, op elk ontbijtgesprek, op elk etentje.  En altijd was hij daar met een stralende, ontwapenende glimlach, met bemoedigende woorden en met een groot enthousiasme. Voor hem was het een absolute zekerheid, stond het als een paal boven water dat ons doel, de Vlaamse natie, in het verschiet ligt. En dat het dus ten zeerste de moeite loont om ervoor te strijden.    

Die strijdbaarheid en dat optimistisch idealisme zaten bij Theo in de genen. Zijn leven stond van jongs af in het teken van zijn idealen, wat meteen verklaarde waarom hij als 25-jarige een beloftevolle loopbaan, zijn gezondheid en zijn leven op het spel zetten voor een onzeker en gevaarlijk avontuur aan het Oostfront. Vandaag worden deze mensen al te gemakkelijk met de vinger gewezen, maar vanuit het perspectief van toen was er één absolute zekerheid, en dat was dat het Sovjetregime een gruwelijke, onmenselijke  dictatuur was. Ook in kerken werd toen gepreekt tegen het goddeloze communisme. Toch was er geen verplichting om de wapens op te nemen. Wie ten strijde trok zoals Theo, deed dit als vrijwilliger en louter uit overtuiging, louter vanuit een rechtvaardigheidsgevoel, waarvoor we vandaag alleen maar het grootste respect kunnen opbrengen. Want in hun aanklacht tegen het communisme hadden ze overschot van gelijk.

Toch kregen oostfronters zoals Theo voor hun offer nooit erkenning. De Belgische repressiemachine was zelfs genadeloos. Theo kreeg voor zijn onvaderlandse houding de doodstraf. Vijf volle jaren zat deze doodbrave man in een Belgische kerker.  

Maar de gevangenis heeft Theo niet klein gekregen. Hij begon met taaie kracht en ongebroken moed én met de grote steun van Mia aan een beloftevol nieuw leven, opnieuw gevuld met Vlaamse strijd. Zonder rancune. Wij hebben bij Theo nooit bitterheid, gramschap of cynisme ontmoet. Theo keek vooruit en leefde vol optimisme.

Wij hebben het groot genoegen gehad om een grote meneer als Theo van dichtbij, als strijdmakker gekend te hebben. Vandaag moeten wij node van deze goede wapenbroeder afscheid nemen. We doen dit met de belofte dat we zijn werk zullen afmaken en de Vlaamse kroon op het werk zullen zetten.




Categorie: